Τρίτη 19 Ιουνίου 2012



Ο μεγαλύτερος θρίαμβος μέχρι τον επόμενο.


Μετά τις εκλογές, εκείνο που κυριαρχεί στα media είναι οι ψύχραιμες αναλύσεις για το αποτέλεσμα. Αυτό, φυσικά, συμβαίνει όταν το αποτέλεσμα δεν ανησυχεί εκείνους που είχαν την δυνατότητα να το επηρεάσουν, έτσι ώστε τα συμφέροντά τους να μην κινδυνεύσουν. Οι ιδιοκτήτες των κυρίαρχων media στην Ελλάδα είναι εκείνοι που μπορούν να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Αν συνυπολογίσει κάποιος ότι ειναι απόλυτα εξαρτημένοι από τις τράπεζες (από τις οποίες έχουν δανειοδοτηθεί με σκανδαλώδη τρόπο) οι οποίες είναι ο κεντρικός πυλώνας της διαπλοκής (media-πολιτικής-τραπεζών) στη χώρα, αντιλαμβάνεται αυτός ο κάποιος τι θεωρούν «εθνική σωτηρία». Η παρούσα οικονομική κρίση, είναι καθαρά μία κρίση που προκλήθηκε εξαιτίας της ασύδοτης λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, παγκοσμίως. Η απληστία του κεφαλαίου, προκάλεσε τρομακτική οκονομική ζημία που κοινωνικοποιείται. Αυτή την ζημιά, καλούνται να την πληρώσουν οι πολίτες, υφιστάμενοι μία βίαιη υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους. Τόσο βίαιη, που το στοιχειώδες να μοιάζει υψηλός στόχος. Εχουμε μία βίαιη μετατόπιση του 21ου αιώνα στις εργασιακές συνθήκες του 19ου. Και σε μία κοινωνία που «αγνοεί» τον διαφωτισμό. Για την ακρίβεια, τον αρνείται. Το «ελευθερία-ισότης-αδελφότης» είναι ωραίο θέμα έκθεσης για τις εισαγωγικές αλλά όχι για το καθεστώς που έχουν επιβάλλει οι «αγορές» το οποίο –σαρκαστικά- ονομάζεται «δημοκρατία». Το εκλογικό αποτέλεσμα που προέκυψε από τις εκλογές της Κυριακής, διαμορφώθηκε από τους εκβιασμούς της τρόικας και τις απαράδεκτες παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της χώρας από την Γερμανία. Η εγχώρια διαπλοκή, με πολλά μέλη της υπόλογα στην Γερμανία χάρη και στην βοήθεια της Siemens, στην διαρκεια της προεκλογικής περιόδου εκπόνησε, συντόνισε και εφάρμοσε μία πρωτόγνωρη εκστρατεία εκφοβισμού και παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης. Η εκστρατεία αυτή απέδωσε τόσο, ώστε ένα από τα κόμματα που έχουν την ευθύνη για την σημερινή κατάσταση, να αποτελέσει τον κεντρικό κορμό της αυριανής κυβέρνησης. Στην κυβέρνηση αυτή θα συμπράξει ο άλλος εταίρος του δικομματισμού που κυριάρχησε από την μεταπολίτευση μέχρις εδώ. Οι διεργασίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης έχουν ξεκινήσει. Θα κριθούν όταν ολοκληρωθούν. Από το εκλογικό αποτέλεσμα, όμως, υπάρχουν δύο στοιχεία που μπορεί κάποιος να αναλύσει με σιγουριά, σε ότι αφορά τις αιτίες που τα προκάλεσαν. Το πρώτο, αφορά το ποσοστό της αποχής, που έφτασε το 37%. Σχεδόν το 40% του εκλογικού σώματος απείχε στις κρισιμότερες εκλογές ύστερα από την μεταπολίτευση. Από αδιαφορία και αμάθεια. Οσο και αν φαίνεται απίστευτο, είναι γεγονός.

Μαχαίρι στα πλευρά.

Το δεύτερο στοιχείο, αφορά το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Εκτός από την αμάθεια και την αδιαφορία, προσθέστε τον φόβο και το μίσος. Και αυτό, το τελευταίο, αποτελεί ένα μαχαίρι σφηνωμένο στα πλευρά της κοινωνίας. Διαφωνούσα με πολλούς που έλεγαν ότι το ποσοστό της ΧΑ στις εκλογές της 6ης Μαίου ήταν περιστασιακό. Οτι ήταν ένα  είδος «μόδας». Σε μία κοινωνία η οποία τα τελευταία τριάντα χρόνια εκπαιδεύτηκε στην λατρεία του ιδιωτικού βίου, στην αποθέωση των μικρών «μου» μίας επίπλαστης ευμάρειας που ο καθείς είχε την νομιμοποίηση να κυνηγήσει με κάθε μέσο, (με αποτέλεσμα να κυριαρχήσουν αμόρφωτοι, αεριτζήδες και λαμόγια), ο φασισμός βρήκε πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί χέρι χέρι με τον φασισμό. Αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, ότι ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός ταξιδεύοντας, (οι έλληνες δεν διαβάζουν και ταξιδεύουν για επίδειξη κααι ψώνια) μπορεί να καταλάβει κάποιος ποιοί αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των 430 χιλιάδων ψηφοφόρων της ΧΑ. Δεν πρόκειται για τύπους με ξυρισμένα κεφάλια, με χοντρούς σβέρκους, που ακολουθούν στρατιωτικές πρακτικές, μαχαιρώνουν μετανάστες και χαιρετούν ναζιστικά. Πρόκειται για συνανθρώπους μας της διπλανής πόρτας. Αυτή είναι η δύναμη που έχει το κακό. Είναι απρόσμενα συνηθισμένο, κοινό. Οπως η προβαλλόμενη από τα media της αιτιολογίας για την αδυναμία της πολιτικής να λύσει τα προβλήματα και να προστατέψει την «επίπλαστη ευμάρεια» που χάθηκε. Κάτι που μπορούν να κάνουν μόνον οι «σοφές» αγορές αλλά δεν τις αφήνουν οι άχρηστοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Οταν «όλοι είναι ίδιοι και ανίκανοι» το πρόβλημα το λύνεις με τα ίδια σου τα χέρια. Και αυτό, η πράξη, είτε είναι το σφάξιμο του Αιγύπτιου μέσα στο δωμάτιο που κοιμάται είτε τα τηλεμπουνίδια στην Κανέλλη και το νερό στη Δούρου, αυτό είναι που γοητεύει. Κυρίως εκείνον που επειδή δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει, που είναι αμαθής, που νιώθει ότι η πολιτική τον έχει «φτύσει», επικροτεί την βία αντί του λόγου. Και απενοχοποιείται επειδή «κάποιος επρεπε να το είχε κάνει». Κάποιος με πυγμή. Ο Φασισμός δεν είναι φυτό αυτοφυές. Είναι δημιούργημα και εργαλείο του κεφαλαίου που τον χρησιμοποιεί σε εποχές κρίσης. Από εδώ και πέρα, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει. Δεν ξέρει, μόνο εκείνος που δεν θέλει να ξέρει. Ο υποβολέας επιμένει. «Δεν πειράζει, θα σφίξουν οι κώλοι». Δεν θα έχει νόημα. Με ένα μαχαίρι καρφωμένο στα πλευρά, ο σφιγμένος κώλος θα έχει πεθάνει από αιμορραγία.

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012


Γερμανία. Πρωταθλήτρια Ευρώπης (..στη διαφορά..).

 Αυτή η ιστορία με τις διακαναλικές συνεντεύξεις των αρχηγώντων κομμάτων, έχει μεγάλο γούστο. Με την εξαίρεση της κρατικής τηλεόρασης, ο καθένας μεταδίδει ότι θέλει, δηλαδή ότι συμφέρει τον κάθε καναλάρχη, όσο θέλει και για όποτε θέλει. Και είναι ενδιαφέρον να βλέπεις πως οι απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν αρέσουν σε κανέναν καναλάρχη. Από αυτούς που για χρόνια εκπέμπουν χωρίς άδεια και πληρώνουν κάτι ψίχουλα για τις συχνότητες, που είναι δημόσια περιουσία. Βέβαια, όλα αυτά έχουν και τα καλά τους. Ας πούμε, βλέπεις συνεχώς τον Αντωνάκη Σαμαρά να μιλά στις τηλεοράσεις και χαίρεσαι, που η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο και βλέπεις όλα τα επίκαιρα της δεκαετίας του 60, επιχρωματισμένα. Δείχνουν σαν να γυρίστηκαν σήμερα. Ο πολιτικός λόγος, βέβαια, του Αντωνάκη δεν μπορείς να πεις ότι είναι πειστικός, ότι είναι ζωντανός, σύγχρονος. Ενα τεστ με άνθρακα 14 θα έδειχνε την πραγματική του ηλικία αλλά ποιός ασχολείται τώρα; Το ζητούμενο, τώρα είναι το μέλλον της χώρας, δηλαδή οχι ακριβώς της χώρας αλλά όσων την κυβέρνησαν μεχρι τώρα. Αυτοί ειναι η χώρα. Οσο αυτοί έχουν παρόν και μέλλον, δεν θα πρέπει να νοιαζόμαστε για τίποτε. Η ανησυχία, είναι δική τους δουλειά. Ιδιαίτερα εκείνων που γνωρίζουν ότι οι λίστες του Χριστοφοράκου της Siemens έχουν το ονοματάκι τους, συνοδευόμενο από ένα νούμερο. Που μπορεί να είναι, απλά, ένας αριθμός τηλεφώνου, όπως είχε πει ο Βενιζέλος όταν στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής είχαν γνωστοποιηθεί οι αριθμοί λογαριασμοί του Ακη. Αριθμοί τηλεφώνου για ηλιθίους. Παίρνεις, βουίζει συνέχεια και τέλος του μήνα σου έρχεται ένας λογαριασμός, όσο το επίδομα ανεργίας ενός εκατομμυρίου ανθρώπων. Θα μου πεις «και τι χρησιμεύουν οι λίστες Χριστοφοράκου;». Ε, όχι και τι χρησιμεύουν. Είναι σαν να ρωτάς τι χρησιμεύουν τα κορδόνια που κινούν τις μαριονέτες. Τόσες κωλοτούμπες που έκαναν εκείνοι που υπέγραψαν τα μνημόνια, νομίζετε ότι μπορούν να τις κάνουν άνθρωποι; Μόνο μαριονέτες. Και οι μαριονέτες, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν παίρνουν πρωτοβουλίες. Κάνουν ότι θέλει εκείνος που κινά τα νήματα. Και κρατά τον Χριστοφοράκο, προστατευμένο στην μεγάλη του αγκαλιά. Ασχετο, που θα έλεγε και κάποιος από τους δέκα μικρούς Μήτσους, της πρώτης περιόδου. Η Γερμανία, έχει προβλήματα δαφθοράς όπως εμείς εδώ που όλος ο κόσμος μας δείχνει με το δάχτυλο; Αν είναι ποτέ δυνατόν! Η Γερμανία, να έχει προβλήματα διαφθοράς! Η χώρα-προστάτιδα του ευρώ και της τραπεζικής διαφάνειας! Σαν δεν ντρέπεστε που σας πέρασε τέτοια σκέψη από το μυαλό. Λες και διαβάσατε την έκθεση της Κομισιόν στο τέλος του Ιανουαρίου που έλεγε πως «..η Γερμανία έχει αποτύχει να αποτρέψει την κατάχρηση του χρηματοοικονομικού της συστήματος για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας…Εάν η Γερμανία δεν ανταποκριθεί ικανοποιητικά μέσα στους επόμενους δύο μήνες, τότε η Επιτροπή ενδέχεται να παραπέμψει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο». Από τότε, πέρασαν έξι μήνες, η Γερμανία δεν έκανε τίποτε αλλά ποιός θαθ την οδηγήσει στο ευρωπαικό δικαστήριο; Οι διορισμένοι υψηλόμισθοι υπάλληλοι της Κομισιόν θα στραφούν κατά του αφεντικού; Πότε το έκαναν για να το επαναλάβουν; Αρκούνται στις εκθέσεις για να υπάρχει και μία επίφαση δημοκρατικού ελέγχου στην Ε.Ε. Πέρα από την Κομισιόν, όμως, είναι και ο ΟΟΣΑ που “καρφώνει” την Γερμανία με τις επισημάνσεις που κάνει η ειδική υπηρεσία του για την καταπολέμιση του ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, το μαύρο χρήμα που ξεπλένεται ετησίως στη Γερμανία κυμαίνεται από 43-57 δισ. ευρώ - ενώ το σύνολο της «σκιώδους οικονομίας» (δηλαδή, των δραστηριοτήτων που έχουν τζίρο ο οποίος δεν φορολογείται ούτε κατ' ελάχιστο) ξεπερνά το 13,5% του ΑΕΠ της και αγγίζει το μισό τρισ. ευρώ ετησίως! Και οι αμερικανοί, για να ξέρετε, δεν έχουν αυτό που λεμε και την καλύτερη γνώμη για την Γερμανία και τους τρόπους που έχει να καταπολεμά το ξέπλυμα μαυρου χρήματος. Ειδικά για την Siemens οι αμερικανοί έχουν την καλύτερη άποψη. Στο τέλος του 2008 με δικαστική απόφαση, της είχαν κόψει ένα κοστουμάκι 1,6 δις δολάρια για παράνομες μίζες. Ενα επίσης διασκεδαστικό κεφάλαιο, είναι αυτό που αφορά τις σχέσεις της Deutsche Bank με την οικογένεια Ταίμπ, του κρατιδίου Σαραβάκ, του πολυπληθέστερου της Μαλαισίας. Σχέσεις πολυχρονες και επικερδείς που τις σκαλίζει η γερμανική επιτροπή κεφαλαιαγοράς. Γι’ αυτά τα ζητήματα δεν μιλάνε τα κανάλια, ούτε οι ίδιοι οι γερμανοί που είναι οι υπερασπιστές της διαφάνειας και των κανόνων της ευρωζώνης. Και κουνάνε το δάχτυλο σε όλους εκείνους που μπορούν να τρομοκρατούν, γιατί τους έδωσαν το δικαίωμα.






Τρίτη 3 Μαΐου 2011

Σαν άγγελος, όχι σαν Βέγγος.


Έτρεχες κυνηγώντας τον χρόνο που γυρίζει την γη. Εμένα έτρεχαν τα δάκρυα. Από τα γέλια. Τα δικά σου πικρά δάκρυα, αλλά αυτή η γεύση μου έλειπε όταν ήμουν παιδί. Θα μάθαινα πολύ αργότερα ότι ο καθένας πορεύεται με ότι έχει.
Αγόραζες καλωσύνη για λογαριασμό μας, πλήρωνες "τοις μετρητοίς και εξ ιδίων" αλλά ούτε καν σου περνούσε από τον νου, πως έτσι, άνοιγες μία πόρτα. Εμπαινες στο πάνθεον και γινόσουν ένας ακόμη "ωραίος ως Ελλην". Έπαιρνες την θέση σου στην μυθολογία των ηρώων μας.
Πετούσες στους δάνειους ουρανούς της ηλικίας μας για να προλάβουμε να δούμε την ταινία μέχρι τέλους. Πριν κοπεί η πολυκαιρισμένη κόπια που λαμποκοπούσε με εκείνην την ασπρόμαυρη ξεροκεφαλιά ενός Βαλκάνιου Τσάπλιν.
Σαν του άγιους του Θεόφιλου, στον ύπνο μας, σε βλέπαμε πολύχρωμο καθώς γινόσουν οι λέξεις που λείπουν από το βαλς των ονείρων. Μετά, κάποιος σκάλιζε πάνω στην σκληρή πέτρα της ανιδιοτέλειας τη μορφή σου, μόνο και μόνο για να προκαλέσει ένα ευεργετικό ψιλόβροχο διφορούμενης ερμηνείας.
Και με ζωή και με θάνατο.
Ομως, ήρθε η ώρα να ντυθείς κανονικά πια. Τα φτερά είναι στο νούμερό σου. Αλλά το υποσχέθηκες. Θα πετάς σαν άγγελος όχι σαν Βέγγος. Εντάξει;

Κυριακή 17 Απριλίου 2011

Μέσω νεφών.

Είναι ένα παράξενο, όσο και οικείο συναίσθημα.
Οπως όταν μπαίνεις σε έναν άγνωστο χώρο όπου θα αντιμετωπίσεις -για πρώτη φορά- άγνωστους ανθρώπους.
Κάθεσαι με την πλάτη στον τοίχο. 'Τουλάχιστον, να μην μου την φέρουν από πίσω", σκέπτεσαι.
Η όπως όταν μπαίνεις στο χώρο που είναι το καταφύγιό σου - εκεί που δεν φοβάσαι να γυμνωθείς από μέσα- και όλα βρίσκονται στην θέση τους. Από το πιο μικρό και ασήμαντο, μέχρι το πιο σπουδαίο.
Ησυχάζεις. Γνωρίζεις ότι κανείς δεν μπορεί να μπει εδώ, αν εσύ δεν το επιτρέψεις.
Ο Νίκος Παπάζογλου -όπως τόσοι και τόσοι στο παρελθόν αλλά όλο και ολιγότεροι στο μέλλον-
υπήρξε ότι ο τοίχος για την πλάτη μου.
Το καταφύγιό μου.
Η σιγουριά μου.
Μιά σιγουριά που δεν εξηγείται εύκολα αλλά την καταλαβαίνω στα πατήματά μου.
Κι όσο περνούν τα χρόνια και άνθρωποι σαν τον Νικόλα δραπετεύουν, όλο και πιο πολύ φοβάμαι πως η περπατησιά μου θα γίνεται όπως του παιδιού. Ασταθής. Αβέβαιη. Λοξόδρομη.
Ομως, καταλαβαίνω ότι άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Παλεύεις να μείνεις όρθιος και περπατάς κοιτώντας μπροστά. Ακόμη και μόνος. Και χωρίς καβάτζες.
Αλλο δρόμο, δεν έχει.
Μέσω νεφών, μόνο.