Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Playlist της 25ης Ιουλίου 2010

1.- La Retirada /Tango Negro Trio
2.- Christmas card from a Hooker in Minneapolis /Tom Waits
3.- Η λέξη που αγάπησα /Πέννυ Μπαλτατζή
4.- Electric Love letter /Langhorne Slim
5.- Boots /Lee Hazlewood
6.- Kick Drum Heart /The Avett Brothers
7.- Nights of the living dead /Tilly and the Wall
8.- Backfire at the Disco /The Wombats
9.- Forrest Fire /Lloyd Cole
10.- Perpetuum Mobile /Penguin cafe Orchestra

Playlist της 24ης Ιουλίου 2010

1.- Eye of the Tiger /Katrine Ottosen
2.- Beggin' /Tidusko
3.- Have you Noticed? /Lolek
4.- Buddy bye bye /Johnny Osbourne
5.- Σιντάρτα /Θάνος Μικρούτσικος
6.- Bobby Brown /Frank Zappa
7.- ST. James Infirmary /Caravan
8.- Μία νύχτα παθών /Λάκης Παπαδόπουλος
9.- The Weeping song /Nick Cave and the Bad Seeds
10.-White blank Page /Mumford and Sons
11.-Gloria /Van Morrison

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Επίλογος...

Η ζωή μιά τσέπη που γυρίζεις το μέσα –έξω και βλέπεις το σκίσιμο στη φόδρα μα δεν σε νοιάζει γιατί είσαι κέρμα που κυλά στο δρόμο και εξαργυρώνεται μόλις το μαζέψει ένας άστεγος από εκείνους που περπατούν με το κεφάλι σκυφτό αναζητώντας θρύμματα ουρανού από το γλέντι της προηγούμενης νύχτας όταν άγγελοι χασικλήδες τάπιναν και τάσπαγαν στον ναό της Απτέρου Νίκης στην Ακρόπολη τραγουδώντας με παλιά μπουζούκια τρίχορδα σαν λαικά σταντιβάριους λες σκαλισμένα με καυμό πόντο πόντο από τον Μάρκο που μάθαινε την τέχνη πάνω σε αλφάβητα αρχαικά γεμάτα αχ! με θαυμαστικά για δεκανίκια της λαχτάρας και του πόνου. Εβραίος περιπλανώμενος ο πόνος εξόριστος από ζωή σε ζωή θρέφεται με ιστορίες στενάχωρες και δεν διαλέγει μεγάλες μικρές όλες έχουν την θέση τους στη συλλογή του σαν βιβλία που μαζεύεις γα να διαβάσεις κάποτε αλλά δεν προλαβαίνεις ποτέ και καταλήγεις εσύ ο δερματόδετος στο μοναστηράκι ή στο παζάρι στο Σχιστό δίπλα σε ένα κλουβί με καρδερίνες και κανάρια πιασμένα με ξώβεργες όπως κομμάτια από λέξεις κολλημένα στα δόντια του Θεού μετά το γεύμα με τα σύννεφα.

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Playlist της 17ης Ιουλίου 2010

1.- Postcards from Italy / Beirut
2.- Torque (Tango de la Tongue) / Howe Gelb
3.- Hallelujah / Astrazz
4.- Black Satin /Katie Webster
5.- Flight of the Bumble Bee /Nikolai Rimsky Korsakov
6.- Μην πετάξεις τίποτε /Διονύσης Σαββόπουλος
7.-Space Oddity (live) / Flying Pickets
8.- So she won't break / The Black Keys
9.- The Hungry Saw / Tindersticks
10.- No woman no cry / Bob Marley

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

Ενα παιχνίδι "κατοχής".

Πολλές φορές ακούω και διαβάζω την άποψη ότι το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να μπλέκεται με την πολιτική λες και το παιχνίδι είναι μία κοινωνική δραστηριότητα που αναπτύσσεται και λειτουργεί in vitro, μέσα σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα. Λες και η οικονομική κρίση –που είναι αποτέλεσμα της κρίσης της πολιτικής- δεν επηρεάζει το ποδόσφαιρο. Ολες οι ομάδες μαζεύουν τους προυπολογισμούς τους, προσπαθούν με διάφορες προσφορές να κρατήσουν κοντά τους, τους φίλους και πελάτες τους, κυνηγούν «μεταγραφές ουσίας», δηλαδή χρήσιμες (οικονομικές, με άλλα λόγια ), επενδύουν στις ακαδημίες και στους νεαρούς ταλαντούχους ποδοσφαιριστές ελπίζοντας σε μελλοντικές υπεραξίες. Θα μπορούσα να συνεχίσω παραθέτοντας συγκεκριμένα οικονομικά στοχεία για να αποδείξω το προφανές. Οτι η σχέση του ποδοσφαίρου με την οικονομία –και την πολιτική κατ’επέκταση- είναι πολύ μεγαλύτερη και στενότερη από όσο, οι πιο πολλοί, φαντάζονται. Σήμερα ή πιο σωστά την τελευταία 20ετία αρχίσαμε –κάποιοι από εμάς- να παρατηρούμε την σταδιακή υποχώρηση της πολιτικής απέναντι στην οικονομία (δηλαδή τα ισχυρά οικονομικά κέντρα) που άρχισε να υπαγορεύει την θέλησή της στους πολιτικούς. Και αυτοί, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είχε -και εξακολουθεί να επιδικνύει-πολύ ελαστική συνείδηση, δελεάστηκαν από τα οφέλη της διαπλοκής και άρχισαν να διαμορφώνουν ένα νομοθετικό πλαίσιο που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των εντολέων τους και ροκάνιζε κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες. Σήμερα, ζούμε σε ένα υπόλοιπο δημοκρατικού πολιτεύματος που προσπαθεί να αναπνεύσει στον χώρο που του αφήνει η αγορά. Είναι σαν να έχουμε ένα ματς με δύο ομάδες. Την Δημοκρατία και την αγορά, όπου η δεύτερη έχει μιά κατοχή που φθάνει το 85%, πιέζει ασφυκτικά και σκοράρει σχνά, αφού δημιουργεί συνεχώς ευκαιρίες. Η αγωνιστική υπεροπλία της ομάδας της αγοράς ειναι δεδομένη όπως επίσης και η ποικιλία των επιλογών που διαθέτει. Εχει ακόμη καλύτερη πρόσβαση στα media κάποια από τα οποία τα χειραγωγεί, έχει πιο ισχυρούς χρηματοδότες, μεγαλύτερη προβολή, ελέγχει το παρασκήνιο ενώ δεν διστάζει να εξαγοράσει αν χρειαστεί, προκειμένου να πετύχει τους στόχους της. Φυσικά και έχει δημιουργήσει και συντηρεί τους δικούς της στρατούς οπαδών. Από την άλλη πλευρά, οι πολιτικοί είναι σαν τους προπονητές της ομάδας της Δημοκρατίας, που είναι είτε πολυ «λίγοι» για να διαχεριστούν την ομάδα και το παιχνίδι ενώ είναι έτοιμοι να πάνε να δουλέψουν στην αντίπαλη ομάδα, την οποία άλλωστε έχουν παίξει και στο στοίχημα. Εμείς, απογοητευμένοι από την εικόνα της ομάδας δεν πηγαίνουμε στο γήπεδο ή πάμε και γκρινιάζουμε, γιουχάρουμε παίκτες και προπονητές ακόμη και τους διαιτητές (που είναι οι δικαστές) οι οποίοι όπως έχουμε αποδεχθεί στο ποδόσφαιρο, ευνοούν τους ισχυρούς (θυμάστε τον Σανιδά, εισαγγ. Αρείου Πάγου που είχε συστήσει στους δικαστές να ΜΗΝ δικαιώνουν συμβασιούχους; Δεν τους σύστησε να κρίνουν με βαση το νόμο και τα στοχεία αλλά έδωσε κατεύθυνση. Και εμείς με τους διαιτητές, κάνουμε το ίδιο. Αποδεχόμαστε ότι ο ισχυρός θα τα παρει τα σφυριγματάκια του, ακόμη και κατά παράβαση των κανονισμών). Ομως, όπως ακριβως στο ποδόσφαιρο, η βία, το άθλιο θέαμα, τα κακά γήπεδα και η τηλεοπτική μετάδοση μας κρατάνε στον καναπέ, έτσι ακρβώς και με την πολιτική. Ο περιορισμός της δημοκρατίας και της συμμετοχής, το μέτριο έως κακό επίπεδο των πολιτικών, ο τηλεοπτικός πολτός που αποκοιμίζει, η έξαρση του πολιτισμού της ατομικότητας, μας κρατά στον καναπέ. Η αδιαφορία μας εδωσε σε κάποιους την δυνατότητα να μας περιορίσουν και να μας παίζουν σε μισό γήπεδο. Στις ευρωεκλογές, πέρασε σαν μόδα η άρνηση της συμμετοχής... «να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα» προπαγανδιζαν μερικοί και πολλοί πήγαν, νομίζοντας ότι «αποδοκιμάζουν». Τωρα θα γκρινιάζουν που θα παίρνουν βασικό μισθό 580 ευρω και θα δουλεύουν χωρίς καμία ασφάλιση και προστασία. Που δεν θα μπορουν να σπουδάσουν τα παιδια τους αν κανουν- ή που δεν θα μπορεσουν να βοηθήσουν τους γονιούς τους, που θα σβήνουν αβοήθητοι σε διαδρόμους νοσοκομείων. Που θα ζήσουν μισή ζωή αλλά θα έχουν ολόκληρο θάνατο.

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Η "λύση" στην κρίση.

Το περιοδικό Economist, που από πολλούς και όχι άδικα, θεωρείται ο κυριότερος εκφραστής του ιδεολογικού ρευματος του νεοφιλελευθερισμού, πριν από αρκετό καιρό είχε υποστηρίξει πως είναι επιτακτική ανάγκη να περιοριστούν οι εξουσίες των πολιτικών, έτσι που να επιβληθεί και να κυριαρχήσει η παντοδυναμία των αγορών. Να κυριαρχήσουν πάνω στην Δημοκρατία, φυσικά (έτσι που σε λίγο δεν θα χρειάζεται ούτε να ψηφίζουμε αφού οι ‘’σοφές” αγορές θα απφασίζουν για το μέλλον μας ). Μέχρι τώρα πιστεύαμε πως αυτή ακριβώς ήταν η αιτία που προκάλεσε την παγκόσμια οικονομική κρίση. Να όμως που όλοι οι νεοφιλελευθεροι που ασκούν εξουσία στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης και στην Ευρωπαική Επιτροπή, προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάνουμε λάθος και πως η σωτηρία βρίσκεται στην “ανταγωνιστικότητα” αλλά δεν μας εξηγούν πώς, με τον παγκόσμιο περιορισμό της ζήτησης, κάποιοι θα αγοράσουν. Η λύση που προτείνουν, με την μείωση της αγοραστικής μας δύναμης, την ελαχιστοποίηση της κονωνικής προστασίας και την μέγιστη ευελιξία της αγοράς εργασίας, το μόνο που μορεί να εγγυηθει είναι περισσότερο πλούτο για λίγους και μεγάλη φτώχεια για τους πολλούς. Και όσοι εισηγούνται τέτοια μέτρα, αυτό το ξέρουν. Γι’ αυτό ακριβώς είμαι πεπεισμένος ότι εν γνώσει τους ενεργούν ενάντια στα συμφέροντα των πολιτών και αυτό δείχνει εκτός από πρόθεση και κατι ακόμη. Δέσμευση απέναντι σε εκείνους που πλουτίζουν.