Σάββατο 24 Μαΐου 2014
Τετάρτη 23 Απριλίου 2014
ΚΑΡΙΜ.
Μία εβδομάδα μετά το Πάσχα. Στην αίθουσα τελετών του δημαρχείου είχε
συγκεντρωθεί κόσμος. Ενας υφυπουργός, οι βουλευτές του νομού, δημοσιογράφοι και
τηλεοπτικά συνεργεία από την πρωτεύουσα, ο μητροπολίτης, αρκετοί από εκείνους
που χαρακτηρίζονται «παράγοντες του τόπου», κάποιοι περίεργοι και οι κλακαδόροι
του δημάρχου. Ηταν το δικό του σόου άλλωστε. Σε τέσσερις μήνες θα γίνονταν οι
δημοτικές εκλογές. Κυνηγούσε την επανεκλογή με την επιθετικότητα καρχαρία που
μυρίζει αίμα. Το κοινοτικό χρήμα που είχε πέσει τελευταία στην πόλη για να
πολεμηθεί η οικονομική κρίση, τραβούσε καθε λογής αρπακτικά. Τα εγκαίνια του
ξενώνα αστέγων που «συνέπεσαν» σχεδόν με την εξιχνίαση του τριπλού εγκλήματος,
συμβάντος πρωτοφανούς στην ιστορία της πόλης, ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία
για προβολή. Δεύτερης τάξεως. Είχε προηγηθεί η φιέστα με τα εκατό αρνιά την
μέρα του Πάσχα. «Για τους άστεγους και όσους δοκιμαζονται». Μία υπενθύμιση
στους ψηφοφόρους για την ώρα της κάλπης.
Ο διοικητής της αστυνομίας, αστυνομικός διευθυντής Α Κωνσταντίνος
Μπαρούτας, βρισκόταν κι’ αυτός εκεί. Είχε πάρει μία εβδομάδα ενωρίτερα,
υπηρεσιακώς, τα δικά του εύσημα. Του τηλεφώνησε, μάλιστα και ο ίδιος ο υπουργός
για να τον συγχαρεί. Ηλπιζε τα εύσημα να εξαργυρώνονταν σε επιμήκυνση της
παραμονής του στη θέση που είχε εδώ και πέντε χρόνια, μέχρι την συνταξιοδότηση.
Τα είχε καταφέρει καλά ως τώρα χάρη στις διασυνδέσεις του δημάρχου -πρώην
συναδέλφου στο σώμα- και σε δυο δικές του άκρες στο υπουργείο. Με τον δήμαρχο
ήταν, πλέον, σαν το δάχτυλο με την βέρα. Η εταιρεία Prologo που είχαν συστήσει ο γαμπρός του με τον
αδελφό της γυναίκας του δημάρχου, ήταν μία δυναμική εταιρεία εφοδιασμού,
προβολής και μελετών. Ηταν η εταιρεία που είχε προσφερει τα αρνιά για το γλέντι
του Πάσχα. Εταιρεία Κερδοφόρα. Ο
Μπαρούτας, φυσικά, είχε συμμετοχή στα κέρδη της Prologo. Και στα φανερά και στα «κρυφά». Αυτά που
έρχονταν από το παλιό και έρημο εργοτάξιο του δήμου, για του οποίου την
προστασία φρόντιζε ο ίδιος ο Αστυνόμος. Εκεί βρισκόταν μία μικρή «βιοτεχνία»
επεξεργασίας της κοκκαίνης και της κάνναβης που έφερναν οι ιταλοί λαθρέμποροι,
με το ιστιοπλοικό. Η Prologo,
που ενίσχυε οικονομικά την εθνικιστική νεοναζιστική οργάνωση που στήριζε τον
δήμαρχο, πέραν όλων των άλλων, λειτουργούσε μία χαρά και σαν πλυντήριο χρήματος
αλλά αυτό, το γνώριζαν μόνον εκείνοι που έπρεπε.
Τους φύλακες του εργοταξίου είχε στρατολογήσει ο Μπαρούτας από την μεγάλη
παλέτα της νύχτας. Ενα, δήθεν, ζευγάρι μεσήλικων που τους κτύπησε η κρίση,
έμειναν άστεγοι και χωρίς δουλειά αλλά ο δήμος τους ανέθεσε την φύλαξη των
εγκαταστάσεων. Μία φορά την εβδομάδα, η Prologo φρόντιζε για τον εφοδιασμό του ζευγαριού με
τρόφιμα ή ό, τι άλλο χρειάζονταν. Κάποιος που θα έβλεπε τα πακέτα που άλλαζαν
χέρια, δεν θα μπορούσε να εξηγήσει, γιατί η Prologo παρέδιδε τόσα πολλά τρόφιμα και αναλώσιμα για δύο
μόλις άτομα. Βλέπεις, στην «βιοτεχνία», δούλευαν άλλα έξι άτομα. Δύο επιπλέον
φύλακες και τέσσερις φυλακισμένες νεαρές μετανάστριες σε ενα υπόγειο του παλιού
εργοταξίου που φυσικά, δεν «υπήρχε».
Ο Μπαρούτας κοιτούσε την αίθουσα που έχει γεμίσει ασφυκτικά και σκεφτόταν
πόσο κινδύνευσαν όλα να τιναχτούν στον αέρα πριν τρεις μήνες, σχεδόν, με
ανυπολόγιστες συνέπειες για τον ίδιο και για τον δήμαρχο. Κατ’ επέκταση και για
την ίδια την πόλη. Ευτυχώς που ο Γκιόκας, ο φύλακας, τον ειδοποίησε με το
κινητό αμέσως όταν πήγε εκείνος ο μαλάκας ο λοχίας Νταούλης, με άλλους δύο. Νόμισαν πως
θα μπορούσαν να ξεφορτωθούν εκεί το πτώμα του Καρίμ, του κωλόπαιδου του
νιγηριανού που ηθελε να παίξει και στην εθνική. Αμέσως μετά το τηλεφώνημα,
έδωσε τις βασικές οδηγίες και πήγε ο ίδιος εκεί να φροντίσει ώστε να μην
ξεφύγουν τα πράγματα. Ο Γκιόκας είχε μείνει μέσα στο κεντρικό κτίριο της
εγκατάστασης με κλειστά παράθυρα, χωρίς φως και με την πόρτα κλειδωμένη από
μέσα, έτσι δεν μπορούσε να δει καθαρά, έξω. Ευτυχώς οι φονιάδες που πίστευαν
ότι δεν έμενε κάποιος εκεί, τα έκαναν όλα βιαστικά. Εσπασαν το λουκέτο της
εξώπορτας και έριξαν το πτώμα στην μικρή ξύλινη αποθήκη των εργαλείων που
βρισκόταν δίπλα στην είσοδο. Μετά, αφού λογομάχησαν λίγο, έβαλαν φωτιά για να
εξαφανίσουν τα στοιχεία και έφυγαν αμέσως. Η μπόρα που ξέσπασε λίγο αργότερα,
τους χάλασε τα σχέδια αλλά ήταν επικίνδυνο να επιστρέψουν για να βεβαιωθούν ότι
το πτώμα είχε καεί.
Την ταυτότητά των τριών, ο Μπαρούτας την ανακάλυψε αργότερα χάρη στην εμπειρία
του, τον τρόπο που χειρίστηκε την κατάσταση και την μυστηριώδη βοήθεια ενός
αγνώστου. Ενα σημείωμα μέσα σε ένα κίτρινο φάκελο, με την ένδειξη «προσωπικό»,
που ειχαν αφήσει γι΄αυτόν, στο γραφείο του. Πάνω σε ένα λευκό χαρτί τυπωμένη με
γράμματα γραφομηχανής («μα καλά, ποιός χρησιμοποιεί γραφομηχανή στις μέρες
μας;» είχε αναρωτηθεί τότε) βρισκόταν η άκρη του μίτου. Στο χαρτί υπήρχαν το
νούμερο ενός στρατιωτικού οχήματος, η ημερομηνία που πετάχτηκε στην αποθήκη το
πτώμα του Καρίμ, η ώρα και οι λέξεις «δύο πολίτες» και «λοχίας Νταούλης».
Τίποτε άλλο. Κανείς δεν ήξερε πως έφθασε ο φάκελος στην αστυνομική διεύθυνση,
στο γραφείο του. Καμία ένδειξη για την ταυτότητα του αγνώστου. Αυτό το
τελευταίο δεν άφηνε τον Μπαρούτα σε ησυχία. Ο άγνωστος είχε δει. Αναμφίβολα. Το
ότι ήταν τρεις οι δράστες και η ώρα που συνέβη το γεγονός, είχαν μείνει κρυφά
από τους δημοσιογράφους. Ποιός ήταν, όμως ο άγνωστος και τι επιδίωκε; Βρισκόταν
άραγε, σήμερα μέσα στην αίθουσα; Θα διεκδικούσε κάτι; Θα το μάθαινε αργά ή
γρήγορα.
Στους δύο μήνες που διήρκεσε η έρευνα μέχρι να παραλαβει τον κίτρινο
φάκελο, δύο ακόμη πτώματα βρέθηκαν στο δρόμο του. Αυτές οι δύο δολοφονίες,
κανονικά, δεν θα τον απασχολούσαν καθόλου. Τα θύματα όμως είχαν την ίδια
καταγωγή με τον Καρίμ, πράγμα που μεγάλωσε τον ντόρο για «ρατσιστικά»
εγκλήματα, λες και είναι ρατσισμός να θες ο τόπος σου, να μείνει καθαρός,
ασφαλής, να σου ανήκει. Οπως προέκυψε στη συνέχεια, οι δολοφονίες έγιναν για να
καλύψουν εκείνη του νεαρού νιγηριανού, χωρίς τα θύματα να έχουν καμία σχέση
μεταξύ τους. Ο Νταούλης διάλεξε τα θύματα ελπίζοντας να φορτωθούν μαζί με τον
Καρίμ στους νεοναζί. Οι τηλεοράσεις είχαν ήδη φτιάξει το κλίμα. Ο Μπαρούτας,
πίστευε ότι οι λαθρομετανάστες είχαν εισβάλλει στην χώρα του και απειλούσαν την
τάξη των πραγμάτων. Δεν θα επέτρεπε να διαταραχθεί υτή η τάξη και να
κατηγορηθούν άδικα, οι μόνοι που είχαν καταλάβει το μέγεθος της απειλής και την
αντιμετώπιζαν.
Οταν έγινε γνωστή η ταυτότητα του πτώματος, ξεσηκώθηκε όλο το μηντιακό
σύμπαν της πρωτεύουσας και πολλοί μίλησαν για ρατσιστικό έγκλημα, συσχετίζοντάς
το με τα υψηλά ποσοστά του κόμματος των νεοναζί, στην πόλη. Ο Καρίμ, παιδί οικονομικών μεταναστών
που είχαν μπει κρυφά στη χώρα, γεννήθηκε εδώ και πήγαινε σχολείο. Προικισμένος
με ένα σπάνιο ποδοσφαιρικό ταλέντο από μία αλάνα κοντά στα τουβλαδικα, τα
εργαστήρια παραγωγής τούβλων που ήταν κάποτε σήμα κατατεθέν της πόλης, βρέθηκε
στην τοπική ομάδα και από εκεί στην εθνική νέων, όπου έλαμψε το ταλέντο του. Οι
αθλητικές εφημερίδες γράφανε πληροφορίες ότι είχε ήδη πουληθεί για τρία
εκατομμύρια σε μεγάλη γερμανική ομάδα και θα έφευγε το καλοκαίρι που θα έκλεινε
τα δεκαοχτώ. Αλλά δεν πρόλαβε.
Στην επαγγελματική ομάδα ο Καρίμ ήταν μόλις τέσσερις μήνες και δεν είχε
φίλους. Επιφυλακτικός και λιγομίλητος, μετά τα παιχνίδια και τις προπονήσεις,
γύρναγε αμέσως σπίτι με το ποδήλατό του. Δεν είχε τσακωθεί ποτέ και με κανένα
αν και έγινε λόγος για ένα ασήμαντο επεισόδιο στην προπόνηση. Ο ανηψιός του
διοικητή της στρατιωτικής σχολής που αγωνιζόταν στην ίδια ομάδα και επέστρεφε
στην αγωνιστική δράση μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό, ήταν το άτομο που
εμπλεκόταν στην παρεξήγηση. Τρία χρόνια μεγαλύτερος από τον Καρίμ, ο Ηλίας
αρκετά δημοφιλής ίδίως στις κοπέλες, σπούδαζε, δηλαδή κωλοβαρούσε στο τμήμα της
Φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου που βρισκόταν στην πόλη. Δεν είχε δώσει
αφορμές για κάτι αξιοπρόσεκτο, εκτός από κάποιες παρουσίες σε δυο τρεις
εκδηλώσεις των νεοναζί στο Πανεπιστήμιο, χωρίς να εμπλακεί σε κάποια σύγκρουση
ή σε βίαιο επεισόδιο. Ζούσε με την μητέρα του, που είχε μεγάλη οικονομική άνεση
χάρη στο διαζύγιό της από έναν πολύ γνωστό οικονομικό παράγοντα της χώρας.
Εμεναν μάλιστα σε μία μεζονέτα, κοντά στην στρατιωτική σχολή. Ο Σεράφογλου,
ένας εξαίρετος στρατιωτικός όπως έλεγαν, ήταν διοικητής της στρατιωτικής
σχολής, που είχε την έδρα της στην πόλη. Ο χαρακτηρισμός που συνόδευε τον
συνταγματάρχη ήταν το «παγωμένος και κοφτερός σαν νυστέρι αλλά δίκαιος».
Στην αρχή, είχε περάσει από το μυαλό του Μπαρούτα η ιδέα ότι ο μικρός θα
μπορούσε να είχε για κίνητρο την θέση του στην ομάδα. Δεν ήταν, όμως,
τύπος που θα έκανε φόνο. Ηταν πολύ δειλός για τέτοια δουλειά, σε αντίθεση με
τις κρυφές του παρέες. Τρεις μέρες αφότου είχε πάρει εκείνο τον κλειστό κίτρινο
φάκελο με το όνομά του και την ένδειξη «προσωπικό», είχε βρεί την άκρη του
νήματος που θα τον οδηγούσε στον Νταούλη και τον αδερφό του, που έκαναν και
τους τρεις φόνους. Είχε επικοινώνήσει με το στρατόπεδο της σχολής και μίλησε με
τον Επόπτη στρατοπέδου, έναν έφεδρο δόκιμο. Ο Σεράφογλου έλειπε στο ΓΕΣ στην
πρωτεύουσα ενώ είχε αποχωρήσει και ο υποδιοικητής. Ζήτησε να μάθει αν είχε
κυκλοφορήσει απόγευμα, εκτός στρατοπέδου, κάποιο στρατιωτικό όχημα, γιατί είχαν
μία καταγγελία για εγκατάλειψη θύματος τροχαίου, που ήταν μάλιστα αστυνομικός ο
οποίος δεν κινδύνευε πλέον. Εδωσε την ημερομηνία της δολοφονίας του Καρίμ,
φροντίζοντας να «ψαρώσει» τον δόκιμο, δίχως να τον τρομάξει και φυσικά να
αναφέρει ότι η αναζήτησή του σχετίζεται με την δολοφονία. Δύο ώρες μετά, ο
δόκιμος του έδωσε τον αριθμό του στρατιωτικού τζιπ του διοικητή και ενός ακόμη
που βγήκε από το στρατόπεδο για κάποιες συγκεκριμένες δουλειές, εντός πόλης
αλλά, όπως του είπε στο τηλέφωνο ο δόκιμος, αν είχε συμβεί κάτι θα είχε
αναφερθεί. Ο Μπαρούτας, ευχαρίστησε και απάντησε ότι μάλλον θα επρόκειτο για
παρεξήγηση. Το νούμερο που είχε στείλει ο άγνωστος πληροφοριοδότης, ήταν ίδιο
με εκείνο του οχήματος που «είχε βγει στην πόλη για δουλειές».
Αμέσως, έστησε το δίχτυ παρακολούθησης του Νταούλη αφού δεν ήθελε να βάλει
στο παιχνίδι την στρατιωτική αστυνομία. Δεν περίμενε όμως ότι θα έπεφτε πάνω
στον ανηψιό του Σαράφογλου, τον Ηλία. Μετά από ένα παιχνίδι κυπέλλου με μία ομάδα μικρότερης
κατηγορίας που έληξε ισόπαλος, ο Νταούλης, που τον είχαν εντοπίσει και
παρακολουθούσαν ήδη στις κινησεις του εκτός στρατοπέδου, περίμενε έξω από τα
αποδυτήρια με τρεις κοπέλες για να πάρουν αυτόγραφο από τον Ηλία. Ηταν το πρώτο
παιχνίδι μετά τον τραυματισμό του, που έπαιξε. Μπήκε αλλαγή και έχασε πέναλτι.
Μάλιστα, ο Νταούλης που συνόδευε τις κοπέλες κάποια στιγμή πήρε απόμερα τον
Ηλία και κάτι του είπε. Τρεις ώρες μετά, λίγο πριν τις 11 το βράδυ συναντήθηκαν
για ένα δεκάλεπτο, κοντά στα τουβλάδικα, στον τσιγγάνικο συνοικισμό.
Ο Μπαρούτας αμέσως μόλις του
ανέφεραν την συνάντηση κατάλαβε ότι η σχέση του Ηλία με τον Νταούλη, ήταν το
κλειδί. Η παρακολούθηση και του μικρού μπήκε στο πρόγραμμα και το επόμενο βράδυ
συναντήθηκε πάλι με τον Νταούλη, κοντά στα τουβλάδικα. Τότε ήταν που αποφάσισε
να συναντήσει τον Σεράφογλου. Του τηλεφώνησε το επόμενο πρωί και του ζήτησε να
συναντηθούν εκτός υπηρεσίας, το βράδυ της ίδιας ημέρας, για ενα «λεπτό» ζήτημα.
Η συνάντηση στο σπίτι του Σεράφογλου ήταν σύντομη. Του είπε πως επειδή υπήρχαν
κάποιες ενδείξεις για την εμπλοκή του μικρού στην δολοφονία του Καρίμ, θα τον
καλούσε στο γραφείο του την επομένη για μία διερευνητική κουβέντα. Ο Σεράφογλου,
με ψυχρή ευγένεια, τον ευχαρίστησε για την ειδοποίηση και του ζήτησε να κάνει
ότι προβλέπει ο νόμος και το καθήκον του. «Για μένα θα ήταν αδιανόητη κάθε χάρη
ή εξυπηρετηση. Στις δημοκρατίες, ο Νόμος, πρέπει να ισχύει για όλους και όλοι
είναι ίσοι απέναντί του» του είπε. «Ανεξαρτήτως καταγωγής, αξιώματος ή
χρώματος».
Αυτό, το τελευταίο ακούστηκε κάπως περίεργα, στ’ αυτιά του Μπαρούτα.
Εκείνο, όμως, που του έκανε εντύπωση ήταν η ψυχρότητα του Σεράφογλου για την
τύχη του ανηψιού του. «Παγωμένος και κοφτερός σαν νυστέρι» σκέφτηκε ο αστυνόμος
βγαίνοντας από το σπίτι του συνταγματάρχη. Το επόμενο πρωί, έφεραν τον ανηψιό
του Σαράφογλου στο γραφείο του. Από εκείνη την στιγμή και μετά, η διερεύνηση
κύλησε όπως το νερό του χείμαρου, μετά την νεροποντή. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο
με όσα στοιχεία είχε να τρομοκρατήσει τον μικρό, που στην αρχή έκανε τον άνετο
και ενοχλημένο αλλά έσπασε σαν οδοντογλυφίδα και τα ξέρασε όλα. Για τα στημένα
κόλπα σε παιχνίδια του ποδοσφαιρικού στοιχήματος με την ομάδα της πόλης, στα οποία
είχε πάρει μέρος. Για το νταραβέρι που έκανε ο Νταούλης ο οποίος είχε μεγάλα
χρέη στον τζόγο. Είχε την βοήθεια του αδελφού του ο οποίος ηταν παράγοντας
διαιτησίας και την συνδρομή ενός κοινού τους φίλου, ενός γεωργιανού που ήταν
μπράβος σε ένα μαγαζί της πρωτεύουσας, όπου είχε έδρα το κυρίως κύκλωμα. Ο
μικρός το έκανε για τα χρήματα. Ξόδευε προσεκτικά και σχεδίαζε να φύγει από το
σπίτι γιατί η μητέρα του δεν του έδινε αρκετά να σκορπά και μισούσε τον θείο
του. Τον Καρίμ, τον σκότωσαν γιατί αρνήθηκε να κάνει ότι και ο Ηλίας, όταν πήρε
την θέση του στην ομάδα. Δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν αλλά όπως τον κτύπησαν
λίγο για να τον φοβήσουν, έπεσε και κτύπησε στο κεφάλι. Ετσι ισχυρίστηκε ο
μικρός ότι του είπε, ο Νταούλης, επειδή ο ίδιος δεν πήρε μέρος στη δολοφονία,
ούτε είχε πάει μαζί τους στο αμαξοστάσιο. Μετά την ομολογία του Ηλία, ο
Μπαρούτας διέταξε να κρατήσουν τον μικρό στο γραφείο του φρουρούμενο, έδωσε
εντολή να συλληφθεί ο Νταούλης και εφυγε αμέσως για την στρατιωτική σχολή να
συναντήσει τον Σεράφογλου. Ο συνταγματάρχης, τον δέχθηκε αμέσως στο γραφείο
του. Ευρύχωρο, φωτεινό, με μία μεγάλη βιβλιοθήκη, μία τροπαιοθήκη και ένα
μικρότερο γραφείο, δίπλα στο παράθυρο. Δύο τυπικές πολυθρόνες επισκεπτών
μπροστά από το γραφείο του συνταγματάρχη, με ένα μικρό τραπεζάκι ανάμεσά τους.
Πίσω από το γραφείο, στον τοίχο, υπήρχαν μία εικόνα του Χριστού και από κάτω το
έμβλημα της σχολής. Μόλις ο αστυνόμος μπήκε μέσα, ο Σεράφογλου, έκλεισε έναν
φορητό υπολογιστή που βρισκόταν μπροστά του και σηκώθηκε. Παράλληλα, έδωσε εντολή
σε έναν δεκανέα που καθόταν στο μικρό γραφείο με την γραφομηχανή, να σταματήσει
την δακτυλογράφηση και να τους αφήσει μόνους. Ο αστυνόμος, του εξήγησε όσα
είχαν προηγηθεί και τον ενημέρωσε για την επικείμενη σύλληψη Νταούλη για να
διευθετηθεί το θέμα των αρμοδιοτήτων με την στρατιωτική αστυνομία. Ο Σεράφογλου
δέχθηκε τα νέα ατάραχος, τον ευχαρίστησε και του είπε πως θα ειδοποιούσε την
αδελφή του. Κατόπιν, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.
Ο Μπαρούτας, κοιτούσε ξανά την αίθουσα που χειροκροτούσε τον δήμαρχο και
σκεφτόταν ότι το μέλλον τους, οι ζωές τους, η δική του και του δήμαρχου,
θα συνεχίζονταν αδιατάρακτες
επειδή τρεις λαθρομετανάστες βγήκαν από την μέση. Τρείς ξένοι που δεν τους
πήραν ό,τι είχαν φτιάξει με τόσο κόπο και κίνδυνο. Οσο σκεφτόταν, όμως, εκείνη
την ημέρα στο γραφείο του Σεράφογλου, υπήρχε κάτι απροσδιόριστο, που τον
ενοχλούσε και δεν μπορούσε να το εντοπίσει. Κάτι που έμενε κρυμμένο όπως ο
άγνωστος πληροφοριοδότης. Θα περίμενε. Ο χρόνος, ήξερε, ότι ήταν σαν θαλασσινό
νερό. Η άνωση πάντα σπρώχνει τα αντικείμενα προς την επιφάνεια.
Εφτασε στο αγαπημένο του μέρος. Το παρατηρητήριο πυρκαγιάς στο πευκοδάσος,
πίσω από το στρατόπεδο. Εδώ δεν θα τον εντόπιζε ο συρφετός των καναλιών που
είχε πλημμυρίσει την πόλη. Δεξιά του, απλωνόταν το κομμάτι του δάσους πίσω από τον φάρο και μπροστά, μετά το
απόκρημνο τελείωμα του λόφου, το πέλαγος. Αριστερά, στο τέλος του κατήφορου της
πλαγιάς βρισκόταν το εργοτάξιο του Δήμου, στο μεγάλο ξέφωτο. Ενας χωματόδρομος,
ομαλός ξεκινούσε από εκεί και έκανε μια μεγάλη στροφή πριν χαθεί πάλι στο δάσος
και συνεχίσει στο πίσω μέρος της πλαγιάς, όπου δεν είχε ορατότητα. Ερχόταν εδώ,
όποτε μπορούσε και παρατηρούσε για ώρα αμίλητος με τα κυάλια τη θάλασσα λες και
περίμενε κάτι να φανεί. Η απήγγειλε από στήθους τον «επιτάφιο» του Θουκυδίδη.
Ξεκινούσε από ένα τυχαίο σημείο του κειμένου και το ολοκλήρωνε κάνοντας κύκλο.
Αυτή την φορά, ο συνταγματάρχης Σεράφογλου ξεκίνησε από την αρχή της τριακοστής
εβδόμης παραγράφου. «..Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούσι τους των πέλας νόμους παράδειγμα
δε μάλλον αυτοί όντες τισίν ή μιμούμενοι εταίρους. Και όνομα μεν...».
Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014
Η έννομη τάξη της
αθλιότητας ή γράφοντας για την φρίκη.
“Κι είναι η ζωή ψυχρή ψαρίσια
-Έτσι ζεις; -Ναι! Τι θες να κάνω·
τόσοι και τόσοι είναι οι πνιγμένοι
κάτω στης θάλασσας τον πάτο.
”
Γιώργος Σεφέρης.
Με νωπό ακόμη τον απόηχο της απάνθρωπης τραγωδίας στο Φαρμακονήσι σκέφτηκα
ότι δεν ωφελεί να γράψεις για την φρίκη, όταν είναι τόσο μεγάλη που παγώνει
τους ανθρώπους. Που σαν αόρατη και τεράστια πρόκα τους καρφώνει εκεί που
βρίσκονται και δεν μπορούν να πάνε ούτε μπρος, ούτε πίσω. Που δεν μπορούν να
σηκωθούν, δεν μπορούν να καθήσουν. Σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις γι’
αυτούς που χάθηκαν προχθές, γι’ αυτούς που χάνονται συνέχεια τα τελευταία δέκα
χρόνια στη Μεσόγειο ή σε γή, στέρεη, σε βουνά, δάση και πεδιάδες, προσπαθώντας
να περάουν κάποια φανταστικά σύνορα, για να κρατήσουν ζωντανή μία μικρή φλόγα
ζωής, στο «ξέφωτο της Ε.Ε.». Σκέφτηκα ότι δεν ωφελεί να γράψεις για την τόσο
προκλητική περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής που οι κατοπινοί μελετητές της
ανθρώπινης ιστορίας, μπορεί να θεωρήσουν ένα διαφορετικό είδος «τελικής λύσης»
η οποία έχει το πλενοέκτημα να προσφέρει πολλαπλά άλλοθι. Η θάλασσα, ο καιρός,
η νύχτα, οι ανθρώπινες δυνάμεις για την αστυνόμευση των συνόρων που δεν αρκούν,
κάποιοι ασυνείδητοι λμενικοί, το κόστος διάσωσης, οι λαθρέμποροι, ο κίνδυνος
ενίσχυσης της τρομοκρατίας (αυτό το εκστόμισε ένας κρετίνος με τον τίτλο
«υπουργός προστασίας του πολίτη»).
Τόσα πολλά άλλοθι που ενισχύουν την απανθρωπιά, την υποκρισία και την
αδιαφορία, εξορίζουν την έννοια της ευθύνης και συντηρούν την κατάφορη αδικία
που βαφτίζεται έννομη τάξη, σύμφωνα με τους γραφειοκράτες. Αυτοί κάνουν την
δουλειά των αφεντικών τους και εισηγούνται κοινοτικές οδηγίες με την ευκολία
που τα πνιγμένα παιδιά σκάρωναν χάρτινα βαρκάκια και τα έριχναν στο νερό, για να
ταξιδέψουν την ελπίδα τους. Δεν ωφελεί σκέφτηκα να γράψεις για όλους αυτούς που
χάθηκαν, γιατί είναι δεδομένο ότι όλοι εκείνοι που προετοίμασαν αυτό το πλαίσιο
το οποίο κοστίζει ανθρώπινες ζωές καθώς και εκείνοι που το αποδέχονται, δεν ενδιαφέρονται
να το αλλάξουν. Δεν θέλουν. Σκέφτηκα, όμως, ότι ωφελεί να γράψεις για εκείνους
που σώθηκαν ή θα σωθούν στο μέλλον, για να καταλήξουν στις Αμυγδαλέζες, σε
τίποτε φραουλοχώραφα δουλεύοντας σαν σκλάβοι ή σε υπόγεια και γκαρσονιέρες
αθλιότητας σημαδεμένοι από τον τρόμο του ρατσιστή που θα παραμονεύει. Με στολή ή χωρίς.
Σκέφτηκα, όμως ότι ωφελεί να γράψεις για όλους εκείνους που δεν γνωρίζουν
γι’ αυτή την «έννομη τάξη της αθλιότητας» επειδή υπάρχουν τόσοι πολλοί που την
επικαλούνται αλλά –σκοπίμως- αποκρύπτουν τι ακριβώς λέει. Σκέφτηκα ότι ωφελεί
να γράψεις, πως αν μία χώρα που –υποθετικά- θα είχε την προεδρία της Ε.Ε., θα
μπορούσε να επεξεργαστεί ένα άλλο πλαίσιο κοινού ευρωπαικού συστήματος ασύλου
με έναν από τους βασικούς άξονες τον εξανθρωπισμό και την αποδοκιμασία της υποκρισίας.
Ενα πλαίσιο που θα προέβλεπε την ισομερή κατανομή των βαρών όσων βρίσκονται στο
στάδιο αίτησης ασύλου και διεθνούς προστασίας, με την παράλληλη εγγύηση των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και την απαραίτητη χρηματοδότηση της
λειτουργίας υπηρεσιών υποδοχής και καταγραφής στα σύνορα. Ενα πλαίσιο που θα
πρόβλεπε ότι οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες θα μπορούσαν να εγκαθίστανται σε
όποια χώρα της Ε.Ε. θέλουν, με το καθεστώς του πρόσφυγα που δικαιούται
προστασία για πολιτικούς ή ανθρωπιστικούς λόγους.
Σκέφτηκα πως ωφελεί να γράψεις
κατι που οι πολλοί δεν γνωρίζουν μήπως σκεφτούν καθαρότερα. Ωφελεί να γράψεις, ότι το υφιστάμενο πλαίσιο προβλέπει το αίτημα του πρόσφυγα να εξετάζεται υποχρεωτικά, στην
πρώτη χώρα εισόδου στην Ε.Ε. (αλλά δεν βρίσκονται όλες οι χώρες στα εξωτερικά
σύνορα και δεν αποτελούν όλες «πύλες εισόδου»). Οτι το υφιστάμενο πλαίσιο
προβλέπει, πως ο πρόσφυγας που αναγνωρίζεται ως δικαιούχος διεθνούς προστασίας,
είναι υποχρεωμένος να κατοικήσει στη χώρα που τον αναγνώρισε. Ωφελεί να γράψεις
για τις πολιτικές επιλογές που δημιουργούν πρόσφυγες και για εκείνους που τις
εισηγούνται. Για τα κίνητρα εκείνων που δημιουργούν χώρες-αποθήκες προσφύγων,
για εκείνους που ενθαρρύνουν συμπεριφορές που λένε «θα σας κάνω την ζωή κόλαση
για να μην τολμήσει κανείς να πλησιάσει εδώ».
Είκοσι χρόνια πριν, η Ε.Ε
εκπονούσε «μεσογειακές πολιτικές» για να εισάγει αγροτικά προιόντα από χώρες Μαγκρέμπ (Β.Αφρικής) με το πρόσχημα ότι ήταν φτηνότερα. Την ίδια στιγμή έδινε
ενισχύσεις στους δικούς της αγρότες για να θάβουν τα δικά τους προιόντα στις
χωματερές ή να εγκαταλείπουν τις καλλιέργειές τους. Ο στόχος της, που δεν
ομολογούσε, ήταν να κρατήσει μακριά της πρόσφυγες που θα ζητούσαν δουλειά στο
έδαφός της και παράλληλα να δημιουργήσει ένα πλεονάζον εργατικό δυναμικό στο
εσωτερικό της, το οποίο θα ήταν απαραίτητο σε εκείνες τις χώρες οι οποίες θα
εκμεταλλεύονταν τα «πλεονεκτήματα» της συνθήκης του Μάαστριχτ, ένα από τα οποία ήταν η "κινητικότητα". Το σχέδιο, δεν
λειτούργησε και τώρα η Ε.Ε. είναι αναγκασμένη να πνίγει πρόσφυγες, να
μεταβάλλει χώρες ολόκληρες σε αποθήκες ψυχών και να ταίζει τον μπαμπούλα του
φασισμού, για να τον χρησιμοποιήσει ενάντια στους πολίτες της όταν δεν
αποδέχονται την εξαθλίωση.
Από την άλλη θυμάσαι και το «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», δεν αντέχεις
και το εκστομίζεις. «Ασε μας ρε Πρωταγόρα με τις μαλακίες σου. Ακου
και λίγο Δένδια, Πλεύρη ή Πρετεντέρη να ξεστραβωθείς, καυμένε...”.
πηγή: Sportday 26-1-2014.
Σάββατο 8 Ιουνίου 2013
Πέμπτη 9 Μαΐου 2013
Παρασκευή 3 Μαΐου 2013
Ντόπα, πέραν πάσης αμφιβολίας.
Υπάρχει ένα ποσοστό ανοησίας
που γυρνά πάνω από τα κεφάλια μας σαν ρυπογόνο νέφος. Και πάντα κινείται και
απλώνεται όσο υπάρχουν εκείνοι που τους αρέσει να φυσούν, γιατί δεν γνωριζουν
να κάνουν κατι διαφορετικό. Το ρυπογόνο νέφος αυτή την φορά, περιέχει το
μυστικό της ντοπαρισμένης ομάδας. Οταν δεν έχεις ιδέα για το σύγχρονο περιβάλλον του ποδοσφαίρου, όπου στατιστική, διατροφολογία, τεχνολογία, εκγύμναση και ιατρική παρακολούθηση έχουν καθοριστική σχέση, τότε, ομάδα που παίζει
όπως προχθές η Μπάγιερν ή όπως έπαιζε πριν λίγο καιρό η Μπάρτσα δεν είναι ντοπαρισμένη. (αν δεν είναι στημένη). Πέραν
πάσης αμφιβολίας.
Μην το συζητήσουμε, μου λέει με την άνεση που χαρίζει η
απόλυτη βεβαιότητα. Θες Απόδειξη; Πολλές. Το συκώτι του Αμπιντάλ. Μετά, ο
Βιλανόβα. «Μα ο Βιλανόβα, δεν παίζει» του λες. Ναι αλλά ομάδα είναι, τρώνε όλοι
μαζί. Αν έχεις αντέξει μέχρις εκεί, σηκώνεις ψηλά τα χέρια. I rest my case που λένε και στο χωριό μου.
Εκείνος, συνεχίζει ακάθεκτος. Είναι τυχαίο που ο Μέσι "κάνει νερά" και η Μπάγιερν παίζει γαμώ τις
μπάλες τώρα που πήγε εκεί ο Γκουαρντιόλα; «Μα, όλη τη χρονιά παίζει και στον
τελικό, ήταν και πέρυσι. Ασε που την ομάδα την προπονεί ο Χάυνκες». Ξύπνα, μου
λέει. Ο Χάυνκες δεν μπορεί να ξέρει τι τους βάζουν στο φαί. Και πέρα από αυτό,
χρειάζεται και μία δοκιμαστική περίοδος για να δουλέψει η ντόπα. Και συνεχίζει
την επιχειρηματολογία του. Πότε ανακοινώθηκε ότι ο Γκουαρντιόλα θα είναι στην
Μπάγιερν; Τον Δεκέμβριο, πριν από την χειμερινή διακοπή. Γιατί; Για να έχει το
χρόνο που χρειάζεται ώστε να δουλέψει το φάρμακο στην διακοπή. «Μα η Μπάγιερν
είχε και καλά ματς, πριν την διακοπή. Αλλωστε μετά την ξεκούραση της διακοπής και
το πέρασμα του χρόνου που απαιτείται για να χωνέψουν τον τρόπο παιχνιδιού,
γίνονται όλο και καλύτεροι». Εισαι παράλογος μου λέει. Και πέρυσι είχαν διακοπή
και πρόπερσι. Φέτος ωρίμασε το φρούτο; «Μα τώρα βρέθηκαν οι παίκτες όλοι μαζί
και βρήκαν πατήματα και θέσεις» του λες. Δεν θες να καταλάβεις, σου απαντάει. Ο
Γκουαρντιόλα είναι το κλειδί. Σε ξαναρωτάω. Ο Μέσι γιατί άρχισε να χάνει στροφές από τότε που
έφυγε ο Πεπ; Σύστημα έχει ο Πεπ. Και στην Μπαρτσα το ίδιο έκανε. Αρχισε να δοκιμάζει
το φάρμακο από τις ακαδημίες και τους αναπληρωματικούς που ήταν προπνητής. Είναι τυχαίο που είχε
στην 11άδα 7 ή 8 παίκτες από τις ακαδημίες; «Δεν στέκεις» του λες. «οι ομάδες
και ο τρόπος που θα παίξουν θέλει χρόνο για να χτιστεί. Τον Αγιαξ της περιόδου
71-73 αρχισαν να τον φτιάχνουν από το 67». Ε, αλλάξανε οι εποχές, σου λέει. Οι
ντόπες τώρα ενεργούν πιο γρήγορα.
Λες από μέσα σου, δεν υπάρχει σωτηρία αλλά ας
συνεχίσω να δω που θα βγει. «Και γιατί» τον ρωτάς «ο Γκουαρντιόλα και η ντόπα
του να φύγουν από την Μπάρτσα και να πάνε στην Γερμανία και την Μπαγιερν;» Για
δύο λόγους, σου λεει. Ο ένας είναι τα λεφτά. Και ο άλλος γιατί στην Ισπανία
είχαν αρχίσει να τον καταλαβαίνουνε». Τα χρήματα; Μα δεν είχε πρόβλημα με τα
χρήματα ο Πεπ στην Μπάρτσα. «Τόσα χρόνια δημοσιογράφος δεν έχεις καταλάβει ότι
όσα και να παίρνεις, πάντα θες πιο πολλά. Αλλωστε, πολλά φράγκα που δεν
φαίνονται και μιλάμε για εκατομμύρια θα πάρουν εκείνοι που φτιάχνουν το φάρμακο
και έχουν τον Γκουαρντιόλα για μπροστινό, για ντίλερ. Τους γνώρισε από τότε που
έπαιζε Ιταλία και τον έπιασαν ντοπαρισμένο. «Μα, δικαιώθηκε για εκείνο το ντοπάρισμα
που ποτέ δεν έγινε» του λες. Μετά από τόσα χρόνια και με τα ενοχοποιητικά
στοιχεία να έχουν ξεθωριάσει; Κι εγώ θα με αθώωνα ειδικά άμα είχα γίνει φίρμα
και είχα και λεφτά δια παν ενδεχόμενο. «Σκέφτομαι. Πόσο ακόμη να τον αντέξω;
Τελευταία ερώτηση. Και αφού τον κατάλαβαν στην Ισπανία, στην Γερμανία βλάκες
είναι για να μην τον καταλάβουν;». Οταν σταμάτησε από την Μπάρτσα ο
Γκουαρντιόλα, που πήγε; «Δεν πήγε πουθενά. Σταμάτησε για να ξεκουραστεί, να
ξεφύγει από όλη την πίεση». Ναι, να ξεκουραστεί. Αλλά που πήγε; Στις ΗΠΑ, στη
Νέα Υόρκη. Οικογενειακώς. Γιατί; Διότι εκεί θα αλλαζανε την σύσταση του
φαρμάκου να μην ανιχνεύεται. Εκεί είναι η έδρα της μαφίας του φαρμάκου. Ασε που αμα είναι να
ξεκουραστείς και μάλιστα οικογενειακώς, δεν πας Νέα Υόρκη. Την οικογένειά σου την παίρνεις μαζί είτε άμα φοβάσαι είτε αμα σε υποχρεώνουνε. Βάλε λίγο το μυαλό
σου να δουλέψει, μου είπε και αφού σκούπισε τους μεζέδες του ούζου μου,
έφυγε για το προπατζίδικο που δουλεύει.
Τρέλα. Θα φορεθεί πολύ φέτος.
Πέμπτη 18 Απριλίου 2013
Κυριακή 7 Απριλίου 2013
Η ΕΣΤΙΑ, τα βιβλία και η λοβοτομή.
Στην εποχή των πολλαπλών πομπών, ένα γεγονός αναπαράγεται τόσες πολλές
φορές που, από ένα σημείο και μετά, αποκτά εκδοχές τελείως φανταστικές.
Συνακόλουθα και ερμηνείες απεριόριστες. Υπάρχουν και γεγονότα, όμως, που έχουν
ένα χαρακτήρα οριστικό, τόσο ώστε το μόνο που μπορεί η αναπαραγωγή να
διαφοροποιήσει, είναι η ερμηνεία του «γιατί συνέβη;». Το κλείσιμο του ιστορικού
βιβλιοπωλείου της ΕΣΤΙΑΣ ήταν ένα γεγονός που αναπαράχθηκε απεριόριστα τις
τελευταίες μέρες. Από ενημερωτικά μέσα, ιστοσελίδες, μπλόγκερς, από χρήστες των
κοινωνικών δικτύων. Στα κοινωνικά δίκτυα και ως trend, ως μόδα όπως συμβαίνει συχνά από ανθρώπους που δεν
πέρασαν ούτε μία φορά το κατώφλι του. Που δεν αγόρασαν ουτε ένα βιβλίο από
εκεί. Που σπανίως διαβάζουν για προσωπική απόλαυση εκτός αν κάποιο βιβλίο γίνει
μόδα. Ενας Κοέλιο, ένας Νταν Μπράουν, ένας Χαρυ Πότερ, για παράδειγμα.
Περισσότερο και από την αναπαραγωγή του γεγονότος εκείνο που εχει ενδιαφέρον
είναι η ερμηνεία του. Η «εύκολη» εξήγηση είναι ότι οι έλληνες δεν διαβάζουν. Η
αλήθεια είναι ότι οι έλληνες εδώ και αρκετό καιρό έχουν εγκαταλείψει το βιβλίο.
Αρκεί να σκεφθεί καποιος ότι το 2003 από την Λ. Αλεξάνδρας μέχρι του
Μακρυγιάννη, είχαν καταγραφεί 254 βιβλιοπωλεία σε μία ζώνη που αποκαλούμε
«κέντρο της πόλης» ενω τώρα μόλις και μετά βίας φθανουν το ¼.
Οι αλλαγές στον
τρόπο ζωής, η διάδοση του υπολογιστή και η μεγαλύτερη συμμετοχή του στο κομμάτι
της οικιακής ψυχαγωγίας, η απαξίωση του εξωσχολικού βιβλίου, ο «χρησιμοθηρικός»
χαρακτήρας της ανάγνωσης που προωθεί το εκπαιδευτικό σύστημα, οι αλλαγές στο
χώρο του βιβλίου, η οικονομική κρίση που τσάκισε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις
(βιβλιοπωλεία και εκδοτικούς οίκους) που ήταν η μεγάλη πλειοψηφία στο χώρο, η
αδιαφορία της πολιτείας για συγκροτημένη πολιτική στο χώρο του βιβλίου και η
ενίσχυση μίας κουλτούρας της ανάγνωσης (κλείσιμο ΕΚΕΒΙ), η δημιουργία εμπορικών
πολιτιστικών χώρων στο κέντρο της πόλης, όλα αυτά μαζί ηταν λόγοι που οδήγησαν
στο κλείσιμο του ιστορικού βιβλιοπωλείου. Ομως, το κλείσιμο της ΕΣΤΙΑΣ είναι ο
τελευταίος κρίκος μίας αλυσίδας που εχει να κάνει με την αδιαφορία του κρατους
για την παιδεία, τον πολιτισμό και τις δραστηριότητές του. Μία αδιαφορία που
εχει σχέση με την ύπαρξη απαιτητικών και υπεύθυνων πολιτών που το ίδιο το
σύστημα απεχθάνεται και πολεμάει, για να διασφαλίσει την ύπαρξή του.
Η απαξία
των ανθρωπιστικών σπουδών, η διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και η
παράδοσή της στην ιδιωτική πρωτοβουλία, η μετατροπή των πολιτιστικών αγαθών σε
προιόντα που συμμορφώνονται στους κανόνες της αγοράς και στα οποία η πρόσβαση
εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα των ανθρώπων, δείχνουν πως η
«εκπαίδευση της αμάθειας» είναι βασική συνιστώσα των οικονομικών πολιτικών του
ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού της Ε.Ε. Τα φθηνα εργατικά χέρια είναι πιο
αποδοτικα όταν συνδυάζονται με ανθρωπους που εκπαιδευονται όπως τα ζωα του
τσίρκου. Φοβούνται το μαστίγιο και οι ανάγκες τους ικανοποιούνται με ένα πιατο
φαί. Με τον τρόπο του τσίρκου, μπορείς να ελέγξεις και την γλώσσα επικοινωνίας.
Εκεί που το μόνο που κανεις είναι να εκτελείς διαταγές, δεν χρειαζεται να
γνωρίζεις πως να κάνεις προτάσεις. Αρα δεν χρειάζεσαι και κάποια ιδιαίτερη
γλώσσα. Μετά, θα σου πουν πως ούτε και ιστορία χρειάζεσαι. Αλλωστε, αυτό, είναι
δουλειά της τηλεόρασης. Ετσι, η λοβοτομή είναι κάτι που έρχεται ηπιότερα και
ανώδυνα.
Ευτυχώς, η δημιουργικότητα, η τόλμη και η φαντασία αρκετών νέων
ανθρώπων δείχνουν πως, όπως στο Φαρεναιτ 451 του Ρέι Μπράντμπερι, πάντα θα
βρίσκεται μία ομάδα ανταρτών που θα καταφεύγει στο δάσος για να φτιάξει μια
κιβωτό πολιτισμού που θα προστατεύσει και θα διατηρήσει την γνώση και την
ανθρωπιά.
Sportday 7-4-2013.
Πέμπτη 4 Απριλίου 2013
Δευτέρα 11 Μαρτίου 2013
Τρίτη 5 Μαρτίου 2013
Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013
Ενώ εσύ κοιμόσουν...
Η πρόθεση της κυβέρνησης για την τροποποίηση της νομοθεσίας που αφορά το δικαίωμα στην απεργία, προκάλεσε τις αντιδράσεις των συνδικάτων, των κομμάτων της αντιπολίτευσης μέχρι και των εταίρων της ΝΔ σε αυτή την εξαμβλωματική συγκυβέρνηση. Αναμενόμενες οι αντιδράσεις αλλά καθυστερημένες. Το δικαίωμα της απεργίας, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, δέχθηκε ένα θανάσιμο πλήγμα τον Δεκέμβριο του 2007. Δεν γνωρίζω αν ζει ακόμη ή πνέει τα λοίσθια. Τότε, όταν το Ευρωπαϊκό δικαστήριο δημοσιοποιούσε την απόφασή του στην υπόθεση Viking and Vaxholm, η κρίση δεν είχε εμφανιστεί επί σκηνής και εμείς, δύο μήνες νωρίτερα, είχαμε επιβραβεύσει με δεύτερη κυβερνητική θητεία τον Κ. Καραμανλή και την ΝΔ, πιθανόν επιβραβεύοντας τους για το επιτυχημένο πρόγραμμα αποτέφρωσης της ελληνικής υπαίθρου που ειδικά στην Πελοπόννησο σημείωσε απρόσμενη επιτυχία. Εκείνο τον Δεκέμβριο, όλους τους ενδιαφερόμενους, μας απασχολούσαν σοβαρότερα πράγματα.
Μικρό ιστορικό.
Τι αφορούσε λοιπόν εκείνη η απόφαση στην υπόθεση Viking and Vaxholm; Η υπόθεση, αφορούσε σουηδικές εργατικές ενώσεις που εμπόδισαν την Λετονική κατασκευαστική εταιρεία Laval, που χρησιμοποιούσε λετονούς εργάτες που απασχολούνταν χωρίς συλλογική σύμβαση και πληρώνονταν με λετονικό μεροκάματο, να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το συμβόλαιο που είχε υπογράψει για το ξαναβάψιμο και την μόνωση του παλιού σχολείου της μικρής σουηδικής πόλης Vaxholm. Παραδοσιακά, όλα τα σπίτια και τα κτίρια σε αυτή την μικρή σουηδική πόλη ήταν ξύλινα και μόλις το 1992 επιτράπηκε στο Vaxholm να κτίζονται σπίτια και κτίρια, με άλλα υλικά εκτός του ξύλου. Τα σουηδικά εργατικά συνδικάτα, μετά την άρνηση της Laval, να υπογράψει την ισχύουσα συλλογική σύμβαση, εμπόδισαν με την κήρυξη απεργίας κάθε εργασία και η υπόθεση οδηγήθηκε στα σουηδικά δικαστήρια. Αυτά, διαβίβασαν την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο. Το Ευρωπαϊκό δικαστήριο έκρινε ότι μπορεί η απεργία να είναι θεμελιώδες δικαίωμα αλλά αυτό το δικαίωμα είναι ασυμβίβαστο με τους κανόνες της Ε.Ε. σύμφωνα με τους οποίους η ομαλή λειτουργία της αγοράς, υπερισχύει κάθε δικαιώματος. Έτσι, υπάρχει πλέον νομολογία του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία οι ευρωπαϊκοί κανόνες για την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου και εργασίας παρέχουν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις προστασία από τις απεργίες των συνδικάτων.
Το ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο θεσμικό τέρας λοιπόν, που ξεκίνησε να οπλίζεται με την περίφημη "οδηγία Μπόλκενσταιν", την μπαλαφάρα της flexicurity (σύμφωνα με την οποία οι εργαζόμενοι αν δέχονταν την ευελιξία -flexibility- στην αγορά εργασίας θα είχαν ασφάλεια -security- στην εργασία τους και οι συλλογικές συμβάσεις θα υπονομεύονταν) και την συνθήκη της Λισαβόνας που επιβάλλει μαζικές ιδιωτικοποιήσεις σε κάθε τομέα οικονομικής δραστηριότητας, αποκτά και την νομική θωράκιση που του έλειπε και είναι έτοιμο να καταβροχθίσει εργαζόμενους για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό.
11/2/2013
Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013
Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012
Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2012
Πράξεις αχρειότητας.
"Όποια κοινωνία δεν
σκέπτεται τους αγέννητους, δεν έχει όραμα. Όποια κοινωνία δεν σκέπτεται τα παιδιά της, δεν έχει αύριο. Κι όποια κοινωνία
δεν σκέπτεται τους ανέργους της, δεν έχει καρδιά. Αυτές οι τρείς κατηγορίες δεν
είναι πια ανεκπροσώπητες. Εκπροσωπούνται από εμάς». Δεν είναι λόγια κάποιου
φανταστικού μυθιστορηματικού ήρωα. Είναι λόγια που είπε στην Βουλή ο σημερινός
πρωθυπουργός. Αν θα μπορούσε να ορισθεί ένας τρόπος όπου ο “πολιτικός” χωρίς
καμία ντροπή φτύνει τον πολίτη κατάμουτρα, τα λεχθέντα του πρωθυπουργού, τον περιγράφουν μιά χαρά. Παρακάμπτω την
ελληνικούρα του «ανεκπροσώπητος» και στέκομαι στους αγέννητους,στους οποίους
αναφέρθηκε. Για πρώτη φορά από το 1950 στην Ελλάδα σημειώθηκε αύξηση της
παιδικής θνησιμότητας, η γεννήσεις από το 2009 και μετά μειώθηκαν κατά 25% ενώ
500 χιλιάδες παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Τέτοιο όραμα για τους
αγέννητους και τα παιδιά, ούτε ο Ηρώδης με τα σφαγιασθέντα νήπια. Το γκράν
σουξέ, όμως, είναι ότι ο πρωθυπουργός και οι κυβέρνηση σκέπτονται τους
άνεργους. Ειδικά εκείνους που δεν πρόλαβαν να μπουν στο μουσείο της Ακρόπολης
για να γλυτώσουν την καταιγίδα της οικονομικής δυστυχίας ή εκείνους που δεν άντεξαν την πολιορκία της κυβέρνησης, λύγισαν και ενέδωσαν στις 3.500 ευρώ το μήνα που τους δίνει η ΕΡΤ. Η
καταστροφική πολιτική των μνημονίων που συνεχίζει να εφαρμόζεται παρά τον
αποτυχημένο της και εκτός οικονομικής πραγματικότητας σχεδιασμό, ενσαρκώνει το
«ενδιαφέρον» για το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, δημιουργώντας ακόμη περισσότερους.
Καθημερινά, στα νοσοκομεία
που εφημερεύουν εξελίσσονται δράματα και βλέπει κάποιος ζωές κατεστραμμένες να
κρέμονται από μία κλωστή. Αυτά, όμως δεν τα δείχνει η τηλεόραση. Προτιμά τα δράματα των τούρκικων σήριαλ. Τριάντα χιλιάδες νοικοκυριά μένουν κάθε μήνα χωρίς
ρεύμα, χιλιάδες άνθρωποι ζητιανεύουν καθημερινά ένα πιάτο φαί ενώ υπάρχουν και
τα «φαντάσματα». Αυτοί που κανείς δεν μαθαίνει γι’ αυτούς από τα μέσα
προπαγάνδας. Ανθρωποι που ξεπερνούν τα όρια της απόγνωσης και αυτοκτονούν.
Χιλιάδες συνταξιούχοι, άρρωστοι συνανθρωποί μας, ΑμεΑ, άνθρωποι χωρίς εισόδημα
ή με ψίχουλα διαβίωσης, κρύβουν πίσω από τα χαμηλωμένα μάτια τον πόνο από την
κλοπή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ολοι όσοι βίαια ωθούνται στο περιθώριο για
να ικανοποιηθεί ένα αμφίβολο χρέος σε αχόρταγους τοκογλύφους από μία κυβέρνηση
υπαλλήλων. «Και η Δημοκρατία;» θα αναρωτηθεί κάποιος «που είναι για να
προστατέψει τους αδύνατους;». Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά η ελληνική Δημοκρατία
είναι η πρώτη της οποίας ο θάνατος επιβεβαιώνεται με πράξη νομοθετικού
περιεχομένου.
Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012
Οι βλαβερές
συνέπειες της Δημοκρατίας.
Από την εποχή του πρώτου μνημονίου, τον Μάιο του 2010, είχε γίνει φανερό
ένα «μείζον» πολιτικό πρόβλημα. Αν δεν περιοριζόταν η ποικιλία των απόψεων για
τις επιλογές της κυβέρνησης, όπως επίσης και η κριτική στην πολιτική της
συμπεριφορά, το πολίτευμα αντιμετώπιζε τον σοβαρό κίνδυνο να παραδωθεί στους
κινδύνους της Δημοκρατίας. Αλλωστε, η κυβέρνηση δεν έκανε του κεφαλιού της.
Εκτελούσε εντολές και σχεδιασμούς ξένων τεχνοκρατών, που γνώριζαν καλύτερα.
Βέβαια, δυό χρόνια μετά και ενώ η ελληνική κοινωνία βιώνει μία απίστευτη ανθρωπιστική
καταστροφή, οι ίδιοι οι «ειδικοί τεχνοκράτες» θα ομολογήσουν ότι έκαναν ένα
μικρό λάθος στους υπολογισμούς τους αλλά δεν βαριέσαι, βρε αδελφέ. Καλή καρδιά.
Η πιο σωστά, γαίαν ελαφράν. Αυτό, λοιπόν, το «μείζον» πολιτικό πρόβλημα
μπορούσε να αντιμετωπισθεί με δύο τρόπους, που καλό ήταν να εφαρμοστούν
παράλληλα. Ο πρώτος είναι η μονομέρεια στην ενημέρωση, σε βαθμό τέτοιο που να
μετατρέπεται σε αισχρή προπαγάνδα. Στόχος; Αφενός μεν να παραπληροφορεί και
αφετέρου να τρομοκρατεί. Ο δεύτερος τρόπος είναι η ένταση της κρατικής
καταστολής, με προφανή στόχο. Μίας καταστολής που βρίσκει βοηθό και σύμμαχο στο
πρόσωπο της ΧΑ η οποία έχει εισχωρήσει για τα καλά στα σώματα ασφαλείας, με την
ανοχή, αν όχι τις ευλογίες των κυβερνήσεων από το 2007 και ύστερα. Φυσικά, αν
δεν ήταν τόσοι πολλοί οι άνθρωποι που χάνουν τις δουλειές τους, που μένουν
χωρίς ασφάλιση και περίθαλψη, που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης, που
ειναι κοινωνικά αποκλεισμένοι –όπως τα ΑμεΑ- που τους αρνούνται ακόμη και το
δικαίωμα στη ζωή, αν λοιπόν δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί που υποφέρουν και
αρνούνται την καταδίκη σε ένα σκοτεινό μέλλον, η καταστολή δεν θα είχε νόημα
ύπαρξης. Ούτε θα είχε την σκληρότητα, την χυδαιότητα και την ωμότητα αυτής της
μορφής η οποία καταπατά κάθε ανθρώπινο και δημοκρατικό δικαίωμα, χωρίς να κρατά
ούτε κάποια «συνταγματικά» προσχήματα. Αυτό είναι που κάνει πολλούς να μιλούν
για ιδιόμορφη χούντα.
Είναι, όμως, έτσι; Στις χούντες, πρώτα από όλα, δεν λειτουργούν τα κοινοβούλια
ή αν υπάρχουν είναι διακοσμητικά. Μπορεί να πει κάποιος, ότι δεν λειτουργεί η
Βουλή, επειδή ο υπουργός οικονομικών των τραπεζών δηλώνει πως δεν χρειάζεται να
εγκρίνει το κοινοβούλιο τις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί δεν θα έρθει κανένας
«σοβαρός» επενδυτής; (Όπου σοβαρή επένδυση η αγορά κοψοχρονιά δημόσιας
περιουσίας). Μπορεί να πει κάποιος ότι δεν λειτουργεί η Βουλή, όταν τα μέτρα
του τρίτου μνημονίου, ψηφίζονται σε «πολυνομοσχέδιο» του ενός άρθρου, για να
ακυρωθούν οι όποιες διαφωνίες; Μπορεί να πει κάποιος ότι δεν λειτουργεί η
Βουλή, όταν οι βουλευτές απαγορεύεται να ψηφίσουν κατά συνείδηση; Οχι
δα...Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν λειτουργεί η Βουλή όταν ψηφίζονται
νόμοι, όπως το μνημόνιο, τους οποίους υπάρχουν βουλευτές που δεν έχουν διαβάσει
καν και το ομολογούν δημοσίως, ανενδοίαστα; Δεν λειτουργεί η Βουλή όταν ένας
πρόεδρος κοινοβουλευτικής επιτροπής, προστατεύει πρώην υπουργούς από τις
ερωτήσεις βουλευτών της αντιπολίτευσης, ώστε να μην αποκαλυφθούν οι ευθύνες
τους σε περιπτώσεις όπως της λίστας Λαγκάρντ; Οχι δα.
Στις χούντες, επίσης, δεν γίνονται εκλογές ή αν γίνονται το αποτέλεσμα
νοθεύεται. Εδώ, εκλογές, έγιναν. Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι υπήρξε
νόθευση του αποτελέσματος επειδή το πρώτο κόμμα πήρε ένα «μπόνους» 50 εδρών; Η
ότι οι εκλογές έγιναν, παρανόμως, με βάση τα στοιχεία της παλιάς απογραφής για
να μην αλλοιωθεί η δύναμη των κομμάτων που στηρίζουν τις πολιτικές των
μνημονίων; Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν επηρεάζεται η εκλογική
διαδικασία από τους εκλογικούς καταλόγους που δεν έχουν ενημερωθεί εδώ και
χρόνια; Οχι δα.
Στις χούντες επίσης, όπως τις γνωρίζαμε, χρησιμοποιείται ο στρατός σαν
βραχίονας καταστολής. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η στρατοκρατούμενη
Θεσσαλονίκη στο εορταστικό τριήμερο της 28ης, είχε στόχο τον αποκλεισμό
των πολιτών από το πρόγραμμα του εορτασμού; Η ότι, με πρόσχημα την συμμετοχή
μας στο ΝΑΤΟ, εκπαιδεύονται στρατιωτικές μονάδες στην κατατολή κινητοποιήσεων
σε περιοχές που μπορεί να αποσταλούν για τις ανάγκες της συμμαχίας; Οχι δα.
Αλλωστε και η ίδια η Γερμανία πριν ένα μήνα αποφάσισε να επιτρέψει την
συμμετοχή του στρατού στην καταστολή κινητοποιήσεων –αν χρειαστεί- στο
εσωτερικό της χώρας. Εχει χούντα η Γερμανία; Οχι δα...
Από όσα θυμάμαι και από όσα διαβάζω, στις χούντες υπάρχει μία ενημερωτική
άποψη για όσα συμβαίνουν. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η ενημέρωση από τα
ιδιωτικά κανάλια, αυτά που εξαρτώνται από την χρηματοδότηση των τραπεζών, είναι
μονομερής; Οτι προπαγανδίζει την πολιτική που ευνοεί τα συμφέροντα του
κεφαλαίου; Οτι προβάλλει συγκεκριμένους πολιτικούς «υπαλληλους» και απόψεις;
Οτι διαδίδει ψευδείς πληροφορίες και αποκρύπτει σημαντικές ειδήσεις; Οχι δα.
Αυτά γίνονται στις χούντες. Μπορεί
κάποιος να ισχυριστεί ότι και η κυβέρνηση που χρηματοδοτείται από τις τράπεζες
(τον πιστωτικό βραχίονα του Κεφαλαίου) θέλει να ελέγχει την ενημέρωση και
γι΄αυτό διορίζει –με ωραίους μισθούς—δικά της παιδιά στην κυβερνητική
τηλεόραση; Οτι φιμώνει όποια φωνή δεν της αρέσει και λογοκρίνει εκπομπές και
δημοσιογράφους; Οχι δα.
Μπορεί κάποιος, τέλος πάντων στα σοβαρά, να ισχυριστεί ότι έχει πάψει να
υφίσταται ο διαχωρισμός των εξουσιών και πως η δικαιοσύνη έχει χάσει ή πιο
σωστά έχει παραχωρήσει την ανεξαρτησία της σε τίμημα που η ίδια θεωρεί
συμφέρον; Οτι υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί που λειτουργούν κατ’εντολήν,
επειδή ο πρώην υπουργός που «έχασε» την «λίστα» κυκλοφορεί ελεύθερος και
συλλαμβάνεται ο δημοσιογράφος που την δημοσιοποιεί; Αυτά γίνονται μόνο στις
χούντες που επιβάλλει το Κεφάλαιο για να προστατέψει τα συμφέροντά του. Εμείς
εδώ, τέτοιο πράγμα ευτυχώς, δεν έχουμε. Η κυβέρνηση εδώ, θέλει απλά να μας
προστατέψει από τις βλαβερές συνέπειες της Δημοκρατίας.
Τρίτη 28 Αυγούστου 2012
Το ποδόσφαιρο της κρίσης.
Είναι δύσκολο με τις συνθήκες που επικρατούν αλλά προσπαθώ να σκεφθώ.
Ψύχραιμα. Και να γράψω για την πρώτη αγωνιστική της Σούπερ Λίγκας. Για το
αγωνιστικό μέρος μίας «λίγκας» που ποτέ δεν υπήρξε «σούπερ», ούτε καν πλησίασε
το ανεκτό μέτριο. Για «λίγκα» δεν το συζητώ. Ενας υπερβολικά φιλόδοξος και
εκτός πραγματικότητας χαρακτηρισμός, που σαν εικόνα παραπέμπει στην πεντάχρονη
η οποία φορά τα τακούνια της μητέρας της και θεωρεί ότι μεγάλωσε. Κωμική. Αν,
φυσικά, η δραστηριότητα της «λίγκας» έμενε στο επίπεδο της κωμωδίας, μπορεί να
ήταν και –τουλάχιστον- διασκεδαστική. Δεν έμεινε, όμως και πέρασε στο αντίθετο
άκρο. Της τραγωδίας. Οχι γι΄αυτό που είναι η ίδια αλλά για εκείνο που
υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει. Το ελληνικό ποδόσφαιρο. Που εμάς μας ενδιαφέρει
περισσότερο γι’ αυτό έκδηλώνουμε την αποστροφή μας στο αποτέλεσμα της
διαχείρισης του ελληνικού ποδοσφαίρου από ιδοκτήτες-παράγοντες. Ο μέσος όρος
των εισιτηρίων πέφτει συνεχώς και με δραματικό ρυθμό. Οπως και η κυκλοφορία των
εφημερίδων. Η φετινή χρονιά, στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, θα είναι η
χειρότερη. Ομάδες χωρίς χρήματα, με νέους ποδοσφαιριστές αναγκαστικά αλλά και
χωρίς σχέδιο που βαδίζουν στα τυφλά. Τόσο, που καταπατούν κάθε κανόνα και νόμο
για την λειτουργία του πρωταθλήματος. Αυτή η κρίση, ανέδειξε όλες τις
αδυναμίες, την γύμνια και τις στρεβλώσεις μιάς καλύβας με καλάμια που θεωρεί,
ακόμη και τώρα, ότι είναι μεζονέτα που απλά χρειάζεται μικροεπισκευές. Η
Πολιτεία δηλαδή η κυβέρνηση είναι και ανίκανη και απρόθυμη να διαμορφώσει,
θεσμικά, ένα χάρτη λειτουργίας του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και να
διασφαλίσει ότι θα τηρείται. Αν η κρίση είναι ευκαιρία, όπως λένε, η ευκαιρία συνίσταται στην δυνατότητα
να οργανωθεί το παιχνίδι από την αρχή. Σε μιά τετοια προσπάθεια οι ομάδες θα
πρέπει να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο, για να υπερασπίσουν το «προιόν»
τους. Αλλά ποιές ομάδες; Ο πόλεμος ανακοινώσεων των δύο «μεγάλων» που ξέσπασε
με το καλημέρα, αποκαλύπτει αβίαστα, τέσσερα πράγματα. Την χαμηλής ποιότητας
αισθητική τους, τον αρρωστημένα οπαδικό χαρακτήρα της «επικοινωνιακής» τους
πολιτικής, την αντίληψη που έχουν για τις ομάδες οι ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι
τις θεωρούν ξεσκονόπανα του υπερτροφικού τους «εγώ» και την αδιαφορία τους για
όλες τις άλλες ομάδες. Αν δεν αλλάξουν στάση και συμπεριφορά, μέσα στην
διάρκεια της χρονιάς θα ταίσουν πρωΚτοσέλιδα οπαδικού αίσχους, την βία εντός
και εκτός γηπέδων και θα μηδενίσουν την όποια αξία του «προιόντος». Αν κοιτάξει
κάποιος τι συνέβη στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής όταν η χώρα βυθίστηκε στην
οικονομική κρίση, θα καταλάβει. Και εμείς, δεν έχουμε το ποδοσφαιρικό ταλέντο
των αργεντινών. Μέσα στο γήπεδο. Γιατί εξω από αυτό και στο παρασκήνιο, δεν
παιζόμαστε....
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012
Η αριστερά και το βιβλίο του Πάγκαλου
Ως πολίτης και αριστερός, χαίρομαι για το βιβλίο του Πάγκαλου. Μάλιστα, αν μπορούσα, ως αρστερά, θα το έκανα και σημαία. Γιατί; Μα, διότι κάθε μιά από τις περιπτώσεις που καταγράφει, είναι και μιά κατηγορία εναντίον του και εναντίον όλων όσοι κυβέρνησαν και νομοθέτησαν, από το 74 και μετά. Πρόκειται για ανερμάτιστα ανθρωπάκια στην συντριπτική τους πλειοψηφία, χωρίς παιδεία, εγωπαθείς, πολιτικούς ανίκανους να αναδείξουν τις δυνατότητες του τόπου και την δημιουργικότητα των ανθρώπων που τον κατοικούν, για το κοινό καλό, δημιουργώντας οικονομική ανάπτυξη. Διαμεσολαβούσαν για την εύνοια του μεγάλου και παρασιτικού κεφαλαίου, που πολλαπλασιαζόταν εις βάρος του τόπου, για να διασφαλίσουν και την δική τους παρασιτική ευζωία και ύπαρξη. Η οικονομική τους πολιτική συνίστατο στον εξωτερικό δανεισμό και τους αθρόους διορισμούς στο δημόσιο, με την παράλληλη τόνωση του ατομικισμού, την θεοποίηση του προσωπικού συμφέροντος και την διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, τα μετέθεταν σε ένα μέλλον που ήρθε αλλά αυτούς δεν θα τους επηρεάσει. Και ψωμί θα έχουν, και φάρμακα, και σπίτι ζεστό τον χειμώνα και τα παιδιά τους θα μάθουν γράμματα. Η μηντιακή στήριξη της τρομοκρατίας των πολιτών που τους προσφέρουν οι πάτρωνές τους, είναι το ύστατο επιχείρημά τους όπως τα κανόνια των φεουδαρχών τον μεσαίωνα, που έγραφαν επάνω reges ultimum factum (το ύστατο επιχείρημα των ηγεμόνων). Ο Πάγκαλος, η επιτομή της αγένειας και του αυταρχισμού ενός αλλαζονικού και άχρηστου πολιτικού συστήματος που έχει εξελιχθεί σε καρκίνωμα, εγκλωβισμένος μέσα στην τυφλότητα της οίησής του, μας έκανε δώρο το κατηγορητήριο που απευθύνεται σε αυτόν και τους ομοίους του. Αν λειτουργεί ακόμη η δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο, ας μην το αφήσει αναξιοποίητο. Και εκείνοι που πρέπει να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση, είναι πιο πολύ από όλους οι νέοι άνθρωποι που έχουν μείνει στον τόπο και νοιάζονται γι΄αυτόν. Χρόνος, δεν υπάρχει.
Κυριακή 29 Ιουλίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








